พอดีวันนี้ว่างๆ เลยเอาหนังเรื่อง "โหมโรง" มาดูที่จริงก้อเคยดูมาแล้วหลายรอบแล้วแหละ แต่ว่าอยากดูอีกเพราะว่าเป็นหนังไทยที่ดีมากเรื่องหนังมีแง่คิดคติสอนใจ หลายๆเรื่อง บอกเล่าเรื่องราวการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยโดยใช้ดนตรีไทยเป็นสื่อ และถึงแม้ว่าผมจะเล่นเครื่องดนตรีไทยไม่เป็นแต่พ่อผมก้อเคยสอนให้สีซอ เป่าขลุ่ย ประกอบกับความรักในเสียงดนตรีเป็นพื้นฐาน จึงทำให้มีความรู้สึกคล้อยตามไปกับเรื่องราวไม่น้อยเลย และโหมโรงนับว่าเป็นหนังไทยอันดับต้นๆในใจผมเลยก้อว่าได้

   แต่คงงงกันละซิครับว่ามันเกี่ยวกับ"หนังตะลุง" ที่ผมตั้งเป็นหัวข้อไว้ยังไง?เรื่องของเรื่องก็คือ ในฉากตอนหนึ่งที่พระเอกตอนแก่ ได้บอกถึงความสำคัญของรากเหง้าความเป็นมาที่เราหลายคนมักหลงลืมไปมันทำให้ผม ฉุกคิดไปถึง หนังตะลุง ที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่เคียงข้างงานบุญงานศพของเราชาวปักษ์ใต้ แต่ทุกวันนี้วงดนตรีสมัยใหม่ วีซีดี ดีวีดี ละคร ซีรีส์ ฯลฯ ได้เข้ามาทดแทนความบันเทิงแบบเก่าอย่างหนังตะลุงจนหาดูยากยิ่งในปัจจุบัน นึกแล้วก้ออดห่วงไม่ได้ว่าซักวันลูกหลานชาวใต้ คงได้แต่เห็นตังหนังตะลุงที่มาจาก google หรือ wikipediaแทนที่จะนั่งดูหน้าจอหนัง ใต้ร่มมะพร้าว นั่งกินกล้วย ขนมจาก อย่างเคย

ผมว่าผมก้อยังโชคดีไม่น้อยที่เมื่อ ตอนเด็กๆ ผมกับพ่อจะตระเวรดูหนังตะลุงตามงานต่างๆทั้งงานบวช งานบุญ งานศพและงานฉลองต่างๆ บางช่วงยังจำได้ว่า ช่อง 11(ที่เดี๋ยวนี้กลายเป็น NBT สีแดง) เคยเอาหนังตะลุงมาถ่ายทอดตอนประมาณตีหนึ่ง ผมก้อตื่นมาดูกับพ่อเป็นประจำ เฮ้อๆๆๆ

  ช่วยกันรักษารากเหง้า ประเพณี ที่ดีงานเอาไว้นะครับ ลูกหลานของเราจะได้มีโอกาสดีที่จะได้เรียนรู้รากเหง้าของตัวเองบ้าง